mankologia

            Są takie rzeczy, które nie śniły się filozofom. Mi się nie śniło zrozumienie ludzi. Niektóre jednostki są na tyle wybitne, że całym swoim jestestwem uniemożliwiają mi te sztukę, a co gorsza burzą się, że jeszcze ich nie zrozumiałam. Co poradzę kiedy widać mój rozumek jest za malutki, jestem jeszcze zbyt dziecinna czy niedoświadczona, a moje życie jest zbyt proste i poukładane…

            Żeby wieść spokojne i poukładane życie trzeba sobie pewne rzeczy poukładać. Trzeba czasem zacisnąć zęby, być elastycznym i umieć pójść na kompromis. Przecież tylko dzieciaki się buntują, tupią nóżką i stawiają na swoim. Poza tym trzeba mieć do siebie szacunek i pewne priorytety do których się dąży, zresztą racjonalne i wyważone poglądy też jeszcze nikomu nie zaszkodziły.

            Są pewne etapy w życiu, które trzeba przejść. Tak jak z rozwojem dziecka, jeżeli pominie jakiś etap np.: siadanie to znaczy, że jego rozwój jest zaburzony. Jeżeli ktoś z dzieciństwa przeskakuje od razu w dorosłość oszczędzając sobie czas młodości to niekoniecznie świadczy to o jego dojrzałości, a wręcz przeciwnie. Robienie czegoś na siłę, bez przemyślenia, rozważenia wszystkich za i przeciw, tak na „HURAAA!!!!” to nie jest zbyt dobra opcja. Owszem są wyjątkowe sytuacje, ale i tak większość z nich można by rozwiązać inaczej.

            Zastanawiamsię czy to, że nadal mieszkam z rodzicami (pomimo tego, że studiuję dziennie w swoim mieście, jak się da to pracuję i dostaję stypendium) to świadectwo niedojrzałości? Owszem, niektórych rzeczy nie przeżyłam, ale nie uważam tego za ujmę na moim charakterze, czy jakiś brak, a nawet czasem wręcz przeciwnie. Jednak to nie świadczy o tym, że nie mogę mieć własnego zdania, nie mogę dysponować WŁASNĄ opinią. Jeżeli ktoś postanawiam podzielić się z kimś jakimś problemem to musi liczyć się z faktem oceny, często oceny odmiennej niż jego własne stanowisko. Po to rozmawiamy z ludźmi by poszerzyć horyzonty, skonfrontować opinie, przemyśleć zachowania. Niestety ostatnio „dostaję po dupie” za swoje zdanie. Zaczęłam się nawet zastanawiać nad tym czy czasem nie jestem za głupia na to, żeby mieć swoją opinię na dany temat. Pewnie dyskwalifikuje mnie (w różnych sytuacjach):

-        wiek

-        brak szumnego „doświadczenia życiowego” (cóż mogłam przeżyćmając zaledwie 22 lata…)

-        odmienne poglądy

-        szacunek do samej siebie

Nie rozumiem kilku kwestii. Po pierwsze dlaczego człowiek spotyka się z człowiekiem, który tak wiele razy pokazał swój brak szacunku dla tej drugiej osoby? Dlaczego ludzie, którzy podjęli pewne decyzje wciąż narzekają? Jak można zmienić radykalnie poglądy w ciągu niespełna roku? Dlaczego tak wiele osób przestaje mieć szacunek do samych siebie? Jak to się stało, że miłość można kupić za romantyczny wieczór/wypad/świecidełko (niepotrzebne skreślić, inne warianty dopisać)? Dlaczego dziś życie staje na głowie? Znajdzie się chętna osoba, która mi te kilka kwestii wyjaśni? Będę zobowiązana…

            Jeszczetylko ostatni akapit:

-        Wierzę w Boga, a nie w kościół, uczęszczam tam by wypełniać praktyki religijne jak spowiedź czy komunia święta. Puszczam mimo uszukomentarze polityczne, oczernianie księży (choć czasem to prawda, ale oni są tylko ludźmi, a dobra nikt nie zauważa). Obłudnicy byli już za czasów Jezusa więc dlaczego ma ich nie być teraz?

-        Święta to czas dla najbliższych, dla rodziny. Jeśli ktoś, niewierzy w Boga to dlaczego uzurpuje sobie prawo do korzystania z dni wolnych podczas świąt?

-        Mam szacunek do siebie i nie pozwalam sobie dmuchać w kaszę.

-        Uważam, że związek powinien opierać się na szczerości, wzajemnym szacunku, przyjaźni, kompromisie i miłości (tej psychicznej i fizycznej). Nie rozumiem „kupowania” miłości.

-        Sądzę również, że jeżeli ktoś kilkaktortnie dopuścił się morderstwa to żadna resocjalizacja go nie zmieni (i nie należy traktować tego tylko dosłownie).

-        Mówię NIE aborcji (pomimo wypadków typu gwałt czy czasem zagrożenie życia) i eutanazji jednak każdy ma prawo do godnej śmierci i wypełnienia swojej ostatniej woli.

-        Podofili powinno się kastrować.

-        Antykoncepcja powinna być rozpowszechniona i rozstrzygana w cichości własnego sumienia.

-        Bycie dorosłym dla mnie wiąże się z odpowiedzialnością za własne decyzje i umiejętnością pójścia na kompromis.

-        Każdy człowiek ma prawo do wyrażania własnego osądu.

-        Kobiety i mężczyźni wykonujący tę samą pracę powinni być na równi wynagradzani.

-        Równouprawnienie równouprawnieniem, ale lubię być przepuszczona w drzwiach czy okryta płaszczem w czasie słoty. (Gdybym byłaprawdziwa feministką nie goliłabym nóg, pach, nie nosiłabym stanika i miałabym wąsa )

-        Nie wierzę w bezstresowe wychowanie, dysleksję, dysortografię, dysgrafię, ADHD etc. Za czasów NORMALNEGO wychowania nie było „dysów”, a po klapsie w tyłek każde ADHD się uspokajało (pla, pla, pla, a badania takie, abadania siakie – w tyłku je mam) – mam być nauczycielką, a i tak jestem „niepoprawna politycznie”. Na dysortografię i dysleksję są słowniki, a przynajmniej word (jak wiem, że mam problem to sprawdzę co piszę), na dysgrafię była kaligrafia, na ADHD był pas, na brak skupienia mniej telewizji i komputera, a więcej gier i zabaw z rówieśnikami i rodzicami, książki etc.

-        Uważam, że mieszkanie ze sobą przed ślubem (bądź innym zalegalizowaniem związku) nie do końca jest dobre. Ślub ma być zmianą, granicą. Co się zmieni jeśli już ze sobą mieszkamy? Tylko nazwisko w dokumentach (choć dziś już niekoniecznie). Jeżeli ktoś jest dorosły (bo zakładam, że dorośli tworzą stałe związki kończące się ślubem), to potrafi pójść na kompromis w sprawie zmywania, wynoszenia śmieci, wyciskania pasty do zębów czy zostawiania skarpetek gdzie popadnie, potrafi się dogadać i głupotą jest dopasowywanie się przed ślubem.

-        Nie mam nic do homoseksualistów dopóki nie chcą oni wychowywać dzieci.

-        Mój blog to mój kawałek internetu, mogę tu pisać co mi ślina na język przyniesie. Liczę się z krytyką jak i pochwałą. Nie używam nazwisk by nikt nie posądził mnie o naruszenie swojej prywatności.

-        Szanuje cudze poglądy dopóty, dopóki inni szanują poglady moje. Tak samo jest z pracą, wyznaniem, wykształceniem etc.

Jak przypomni mi się coś jeszcze będę dopisywać podkolejnymi postami. To tak na wypadek, żeby znów ktoś kto zna mnie kupę czasu nie powiedział, że nie zna moich poglądów.

            Tyle poświątecznych refleksji.

Chrystus zmartwychwstał!